Mijn vader (1942) heeft Parkinson, ik denk nu ruim 10 jaar. Waar de symptomen in de eerste jaren voor ons weinig zichtbaar waren, is dat in latere jaren sterk veranderd. Door afnemende spierspanning steeds minder ver kunnen lopen, een steeds vlakkere gelaatsuitdrukking, niet meer op zijn geliefde accordeon kunnen spelen, ook niet op een lichter electrisch exemplaar en het laatste jaar wordt ook spreken vaak een probleem. Dat tezamen met incontinentie en het afhankelijk zijn van hulp bij zo ongeveer alles, maakt dat zijn kwaliteit van leven achteruit holt. Hij woont dan ook sinds 10 maanden op de zorgafdeling van een instelling. Wél in hetzelfde gebouw als waar mijn moeder woont, wat heel fijn is.